آریا بانو - دو مورد مثبت مالاریا، شبکه بهداشت دماوند را وارد مرحله بیماریابی فعال کرد و به گفته رییس مرکز بهداشت دماوند اکنون مراقبین سلامت با بررسی افراد در معرض خطر و نمونهگیری، جستوجوی موارد احتمالی بیماری را آغاز کردهاند.
سعید یونسی روز یکشنبه در گفت وگو با ایرنا اظهارکرد: در جریان این بیماریابی، مراقبین سلامت در منطقه مورد نظر حضور یافته و ضمن بررسی وضعیت سلامت افراد، بهویژه اتباع تازهوارد، نمونههای لازم برای بررسی و تشخیص بیماری را تهیه کردهاند.
پایش برای جلوگیری از انتقال
یونسی، با تأکید بر اهمیت بیماریابی و تشخیص زودهنگام مالاریا گفت: پس از شناسایی موارد مثبت، بررسی و پایش افراد در معرض خطر و مناطق مرتبط با جدیت انجام میشود تا موارد احتمالی در سریعترین زمان شناسایی و اقدامات لازم برای جلوگیری از انتقال بیماری انجام شود.
وی همچنین بر ادامه پایش مستمر، بیماریابی فعال و تشخیص بهموقع به عنوان ابزارهای کنترل بیماریهای واگیر تأکید کرد گفت: استمرار این اقدامات میتواند مشخص کند که موارد شناساییشده محدود به همان ۲ مورد است یا بررسیهای انجامشده، موارد احتمالی دیگری را نیز آشکار خواهد کرد.
مالاریا یک بیماری انگلی و تبدار است که عامل آن انگلهای جنس پلاسمودیوم (Plasmodium) است و عمدتاً از طریق گزش پشه ماده آلوده از جنس آنوفل (Anopheles) به انسان منتقل میشود. این بیماری برخلاف بسیاری از بیماریهای واگیر، بهطور معمول مستقیماً از فردی به فرد دیگر منتقل نمیشود.
مالاریا قابل پیشگیری و درمان است، اما تأخیر در تشخیص و درمان، بهویژه در عفونت ناشی از آن، میتواند بیماری را به شکل شدید و تهدیدکننده حیات تبدیل کند.
علائم اولیه مالاریا معمولاً شامل تب، لرز و سردرد است و ممکن است در ابتدا خفیف باشد و با بیماریهای تبدار دیگر اشتباه شود.
سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده است که در افراد فاقد ایمنی نسبی، علائم بیماری معمولاً حدود ۱۰ تا ۱۵ روز پس از گزش پشه آلوده ظاهر میشود.
مالاریا سابقهای بسیار طولانی در تاریخ بشر دارد و قرنها یکی از بیماریهای مهم مناطق گرمسیری و نیمهگرمسیری بوده است.
تلاش سازمانیافته جهانی برای مقابله با آن نیز سابقهای بیش از یک قرن دارد و پس از تأسیس سازمان جهانی بهداشت در سال ۱۹۴۸، برنامههای گستردهتری برای کنترل و ریشهکنی بیماری شکل گرفت.
برنامه جهانی ریشهکنی مالاریا در سال ۱۹۵۵ آغاز شد، اما به دلیل مجموعهای از عوامل از جمله دشواریهای اجرایی و بازگشت بیماری در برخی مناطق، هدف ریشهکنی جهانی محقق نشد.