آریا بانو - دو سال بعد از فروپاشی بایرن مونیخ در برنابئو، توماس توخل همان سناریوی تلخ را با انگلیس تکرار کرد؛ برتری از دست رفت و رؤیای فینال جام جهانی هم دود شد.
سرمربی آلمانی، توماس توخل یک بار دیگر در بزرگترین شب دوران مربیگریاش، طعم تلخ از دست دادن یک پیروزی بزرگ را چشید؛ این بار روی نیمکت انگلیس و در نیمهنهایی جام جهانی. تیمی که تا دقایق پایانی مقابل آرژانتین پیش بود، با عقبنشینی پس از گل برتری، ابتکار عمل را به حریف داد و در نهایت با شکست ۲ بر یک از رسیدن به فینال بازماند.
اما برای توخل این اتفاق فقط یک شکست معمولی نبود؛ صحنهای آشنا بود که دو سال قبل هم در لباس بایرن مونیخ تجربه کرده بود.
وقتی انگلیس بعد از گل، فوتبال بازی نکرد
انگلیس در دقیقه ۵۵ با گل آنتونی گوردون از آرژانتین پیش افتاد؛ اما بعد از آن، به جای حفظ فشار و تلاش برای گل دوم، عقب نشست. تغییرات توخل نیز بیشتر رنگ دفاعی داشت و انگلیس عملاً مالکیت و کنترل بازی را از دست داد. گزارشهای پس از مسابقه در انگلیس، تصمیمهای تاکتیکی او را زیر سؤال بردند و برخی کارشناسان معتقد بودند تیم توخل بعد از گل، بیش از حد محافظهکار شد.
آمار هم روایت مشابهی داشت؛ انگلیس در بخش پایانی مسابقه تنها مقدار کمی از مالکیت توپ را در اختیار داشت و زیر فشار مداوم آرژانتین قرار گرفت. در نهایت فشار قهرمان جهان جواب داد؛ انزو فرناندز در دقیقه ۸۵ گل تساوی را زد و لائوتارو مارتینز در وقتهای اضافه گل دوم را به ثمر رساند تا بازگشت بزرگ آرژانتین کامل شود.
برنابئو ۲۰۲۴؛ نسخه قبلی همین فاجعه
این اولین بار نبود که توخل یک برتری بزرگ را با عقبنشینی از دست میداد. در نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۴، بایرن مونیخ او مقابل رئال مادرید در سانتیاگو برنابئو تا دقایق پایانی با نتیجه یک بر صفر جلو بود.
بایرن که با گل آلفونسو دیویس در دقیقه ۶۸ پیش افتاده بود، در دقایق پایانی زیر فشار رئال قرار گرفت و دو گل دیرهنگام از خوسلو در دقایق ۸۸ و ۹۱ دریافت کرد تا رؤیای فینال از بین برود.
آن شب هم انتقاد اصلی به مدیریت بازی بایرن بود؛ تیم توخل به جای تلاش برای کنترل مسابقه و دور نگه داشتن رئال از محوطه جریمه، اجازه داد میزبان تمام فشار خود را وارد کند.
یک الگوی تکراری برای مربی آلمانی
توخل یکی از مربیان بزرگ نسل جدید فوتبال است؛ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا با چلسی و توانایی بالای او در طراحی تاکتیکهای پیچیده، جایگاهش را تثبیت کرده است. اما در مسابقات بزرگ، یک نقطه ضعف بارها مقابل او قرار گرفته است؛ ناتوانی در حفظ تعادل بین دفاع از نتیجه و ادامه تهدید هجومی.
در مقابل رئال مادرید، بایرن بعد از برتری عقب نشست و حذف شد. مقابل آرژانتین هم انگلیس بعد از گل برتری به جای فشار برای پایان دادن به بازی، به سمت دفاع مطلق رفت و همان سناریو تکرار شد.
جام جهانی که از دست رفت با یک تصمیم بزرگ
توخل پیش از جام جهانی به انگلیس آمده بود تا طلسم چند دههای این تیم را بشکند؛ تیمی که از سال ۱۹۶۶ به دنبال دومین قهرمانی جهان است. او انگلیس را تا نیمهنهایی رساند، اما در بزرگترین لحظه، همان تصمیمی که قرار بود پیروزی را حفظ کند، تبدیل به عامل شکست شد.
حالا نام توخل کنار دو شب تلخ ثبت شده است؛ برنابئو ۲۰۲۴ با بایرن و جام جهانی ۲۰۲۶ با انگلیس
دو مسابقه بزرگ، دو برتری از دسترفته و یک سؤال مشترک: آیا محافظهکاری در لحظهای که باید شجاع بود، بزرگترین دشمن توخل شده است؟