آریا بانو

آخرين مطالب

داستان شب/ دمشق شهر عشق- قسمت پنجم مقالات

داستان شب/ دمشق شهر عشق- قسمت پنجم
  بزرگنمايي:

آریا بانو - آخرین خبر / رمان دمشق شهرعشق بر اساس حوادث حقیقی زمستان 89 تا پاییز 95 درسوریه و با اشاره به گوشه ای از رشادتهای مدافعان حرم به ویژه سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی و سردار شهید حاج حسین همدانی در بستر داستانی عاشقانه روایت شد.
قسمت چهارم

آریا بانو


داستان شب/ دمشق شهر عشق- قسمت چهارم
1399/06/22 - 22:30
اشک‌هایم جگر سعد را آتش زده و حرف‌هایم بهانه دستش داده بود تا از مخصمه مصطفی فرار کند که با سرانگشتش اشکم را پاک کرد و رو به من به همه طعنه زد :«فقط بخاطر تو می‌مونم عزیزم!» 
سمیه از درماندگی‌ام به گریه افتاده و شوهرش خیالش راحت شده بود میهمانش خانه را ترک نمی‌کند که دوباره به پشتی تکیه زد، ولی مصطفی رگ دیوانگی را در نگاه سعد دیده بود که بی‌هیچ حرفی در خانه را از داخل قفل کرد، به سمت سعد چرخید و با خشمی که می‌خواست زیر پرده‌ای از صبر پنهان کند، حکم کرد :«امشب رو اینجا بمونید، فردا خودم می‌برم ‌تون دمشق که با پرواز برگردید تهران، چون مرز اردن دیگه امن نیست.» 
حرارت لحنش به حدی بود که صورت سعد از عصبانیت گُر گرفت و نمی‌خواست بازی بُرده را دوباره ببازد که با سکوت سنگینش تسلیم شد. با نگاهم التماسش می‌کردم دیگر حرفی نزند و انگار این اشک‌ها دل سنگش را نرم کرده و دیگر قید این قائله را زده بود که با چشمانش به رویم خندید و خیالم را راحت کرد :«دیگه همه چی تموم شد نازنین! از هیچی نترس! برمی‌گردیم تهران سر خونه زندگی‌مون!» 
باورم نمی‌شد از زبان تند و تیزش چه می‌شنوم که میان گریه کودکانه خندیدم و او می‌خواست اینهمه دلهره را جبران کند و مثل گذشته نازم را کشید :«خیلی اذیتت کردم عزیزدلم! اما دیگه نمی‌ذارم از هیچی بترسی، برمی‌گردیم تهران!» 
دیگر ماجرا ختم به خیر شده و نفس میزبانان هم بالا آمده بود که برایمان شام آوردند و ما را در اتاق تنها گذاشتند تا استراحت کنیم. 
از حجم مسکّن‌هایی که در سِرُم ریخته بودند، چشمانم به سمت خواب خمیازه می‌کشید و هنوز خوابم نبرده بود که با کابوس خنجر، پلکم پاره می‌شد و شانه‌ام از شدت درد غش می‌رفت. 
سعد هم ظاهراً از ترس اهل خانه خوابش نمی‌برد، کنارم به دیوار تکیه زده و من دیگر می‌ترسیدم چشمانم را ببندم که دوباره به گریه افتادم :«سعد من می‌ترسم! تا چشمامو می‌بندم فکر می‌کنم یکی می‌خواد سرم رو ببره!» 
همانطور که سرش به دیوار بود، به سمتم صورت چرخاند و همچنان در خیال خودش بود که تنها نگاهم کرد و من دوباره ناله زدم :«چرا امشب تموم نمیشه؟» تازه شنید چه می‌گویم که به سمتم خم شد، دستم را بین انگشتانش گرفت و با نرمی لحنش برایم لالایی خواند :«آروم بخواب عزیزم، من اینجا مراقبتم!» 
همچنان آهنگ صدایش را می‌شنیدم :«من تا صبح بالا سرت میشینم، تو بخواب نازنینم!» و از همین ترنم لطیفش خوابم برد تا هنگام سحر که صدایم زد. 
هوا هنوز تاریک و روشن بود، مصطفی ماشین را در حیاط روشن کرده، سعد آماده رفتن شده و تنها منتظر من بود. از خیال اینکه این مسیر به خانه‌مان در تهران ختم می‌شود، درد و ترس فراموشم شده و برای فرار از جهنم درعا حتی تحمل ثانیه‌ها برایم سخت شده بود. 
سمیه محکم در آغوشم کشید و زیر گوشم آیت‌الکرسی خواند، شوهرش ما را از زیر قرآن رد کرد و نگاه مصطفی هنوز روی صورت سعد سنگینی می‌کرد که ترجیح داد صندلی عقب ماشین پیش من بنشیند... 
از حیاط خانه که خارج شدیم، مصطفی با همان لحن محکم شروع کرد :«ببخشید زود بیدارتون کردم، اکثر راه‌های منتهی به شهر داره بسته میشه، باید تا هوا روشن نشده بزنیم بیرون!» 
از طنین ترسناک کلماتش دوباره جام وحشت در جانم پیمانه شد و سعد انگار نمی‌شنید مصطفی چه می‌گوید که در حال و هوای خودش زیر گوشم زمزمه کرد :«نازنین! هر کاری کردم بهم اعتماد کن!» 
مات چشمانش شده و می‌دیدم دوباره از نگاهش شرارت می‌بارد که مصطفی از آیینه نگاهی به سعد کرد و با صدایی گرفته ادامه داد :«دیشب از بیمارستان یه بسته آنتی‌بیوتیک گرفتم که تا تهران همرا‌هتون باشه.» و همزمان از جیب پیراهن کِرِم رنگش یک بسته کپسول درآورد و به سمت عقب گرفت. 
سعد با اکراه بسته را از دستش کشید و او همچنان نگران ما بود که برادرانه توضیح داد :«اگه بتونیم از شهر خارج بشیم، یک ساعت دیگه می‌رسیم دمشق. تلفنی چک کردم برا بعد از ظهر پرواز تهران جا داره.» می‌خواست خیالم را تخت کند که لحنش مهربان‌تر شد :«من تو فرودگاه می‌مونم تا شما سوار هواپیما بشید، به امید خدا همه چی به خیر می‌گذره!» 
زیر نگاه سرد و ساکت سعد، پوزخندی پیدا بود و او می‌خواست در این لحظات آخر برای دردهای مانده بر دلم مرهمی باشد که با لحنی دلنشین ادامه داد :«خواهرم، ما هم مثل شوهرت سُنی هستیم. ظلمی که تو این شهر به شما شد، ربطی به اهل سنت نداشت! این وهابی‌ها حتی ما سُنی‌ها رو هم قبول ندارن...» و سعد دوست نداشت مصطفی با من هم‌ کلام شود که با دستش سرم را روی شانه‌اش نشاند و میان حرف مصطفی زهر پاشید :«زنم سرش درد می‌کنه، می‌خواد بخوابه!» 
از آیینه دیدم چشم بر جرم سعد بسته بود، می‌خواست ما را تا لحظه آخر همراهی کند و با اینهمه محبت، سعد از صدایش تنفر می‌بارید. او ساکت شد و سعد روی پلک‌هایم دست کشید تا چشمانم را ببندم و من از حرارت انگشتانش حس خوشی نداشتم که دوباره دلم لرزید. 
چشمانم بسته و هول خروج از شهر به دلم مانده بود که با صدایی آهسته پرسیدم :«الان کجاییم سعد؟» دستم را میان هر دو دستش گرفت و با مهربانی پاسخ داد :«تو جاده‌ایم عزیزم، تو بخواب. رسیدیم دمشق بیدارت می‌کنم!» 
خسته بودم، دلم می‌خواست بخوابم و چشمانم روی نرمی شانه‌اش گرم می‌شد که حس کردم کنارم به خودش می‌پیچد. تا سرم را بلند کردم، روی قفسه سینه مچاله شد و می‌دیدم با انگشتانش صندلی ماشین را چنگ می‌زند که دلواپس حالش صدایش زدم. 
مصطفی از آیینه متوجه حال خراب سعد شده بود و او در جوابم فقط از درد ناله می‌زد، دستش را به صندلی ماشین می‌کوبید و دیگر طاقتش تمام شده بود که فریاد زد :«نازنین به دادم برس!» 
تمام بدنم از ترس می‌لرزید و نمی‌دانستم چه بلایی سرعزیزدلم آمده است که مصطفی ماشین را به سرعت نگه داشت و از پشت فرمان پیاده شد. بلافاصله در را از سمت سعد باز کرد، تلاش می‌کرد تکیه سعد را دوباره به صندلی بدهد و مضطرب از من پرسید :«بیماری قلبی داره؟» 
زبانم از دلشوره به لکنت افتاده و حس می‌کردم سعد در حال جان دادن است که با گریه به مصطفی التماس می‌کردم :«تورو خدا یه کاری کنید!» و هنوز کلامم به آخر نرسیده، سعد دستش را با قدرت در سینه مصطفی فرو برد، ناله مصطفی در سینه‌اش شکست و ردّ خون را دیدم که روی صندلی خاکستری ماشین پاشید. 
هنوز یک دستش به دست سعد مانده بود، دست دیگرش روی قفسه سینه از خون پُر شده و سعد آنچنان با لگد به سینه مجروحش کوبید که روی زمین افتاد و سعد از ماشین پایین پرید. 
چاقوی خونی را کنار مصطفی روی زمین انداخت، درِ ماشین را به هم کوبید و نمی‌دید من از وحشت نفسم بند آمده است که به سمت فرمان دوید. زبان خشکم به دهانم چسبیده و آنچه می‌دیدم باورم نمی‌شد که مقابل چشمانم مصطفی مظلومانه در خون دست و پا می‌زد و من برای نجاتش فقط جیغ می‌زدم. 
سعد ماشین را روشن کرد و انگار نه انگار آدم کشته بود که به سرعت گاز داد و من ضجه زدم :«چیکار کردی حیوون؟ نگه دار من می‌خوام پیاده شم!» و رحم از دلش فرار کرده بود که از پشت فرمان به سمتم چرخید و طوری بر دهانم سیلی زد که سرم از پشت به صندلی کوبیده شد، جراحت شانه‌ام از درد آتش گرفت و او دیوانه‌ وار نعره کشید :«تو نمی‌فهمی این بی‌پدر می‌خواست ما رو تحویل نیروهای امنیتی بده؟!»
احساس می‌کردم از دهانش آتش می‌پاشد که از درد و ترس چشمانم را در هم کشیدم و پشت پلکم همچنان مصطفی را می‌دیدم که با دستی پر از خون سینه‌اش را گرفته بود و از درد روی زمین پا می‌کشید. 
سوزش زخم شانه، مصیبت خونی که روی صندلی مانده و همسری که حتی از حضورش وحشت کرده بودم؛ همه برای کشتنم کافی بود و این تازه اول مکافاتم بود که سعد بی‌رحمانه برایم خط و نشان کشید :«من از هر چی بترسم، نابودش می‌کنم!» 
از آینه چشمانش را می‌دیدم و این چشم‌ها دیگر بوی خون می‌داد و زبانش هنوز در خون می‌چرخید :«ترسیدم بخواد ما رو تحویل بده، نابودش کردم! پس کاری نکن ازت بترسم!» با چشم‌هایش به نگاهم شلاق می‌زد و می‌خواست ضرب شصتش تا ابد یادم بماند که عربده کشید :«به جون خودت اگه ازت بترسم، نابودت می‌کنم نازنین!» 
ادامه دارد...
نویسنده: فاطمه ولی نژاد


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

امیدی تازه برای درمان قطعی آلزایمر

شامپانزه‌ها هم تا آخر عمر از یتیم بودن رنج می‌کشند!

فناوری ساخت چسب دندان در داخل کشور فراهم شد

خبر خوب برای عینکی ها؛ تاثیر خارق‌العاده استفاده از عینک در پیشگیری از ابتلا به کرونا

الهلال نیاید، 3-0 به نفع شهر خودرو می‌شود!

اعلام حالت اضطراری در تیم الدحیل پیش از رویارویی با پرسپولیس

الشرطه حریف سرسختی برای استقلال است

اسطوره الهلال مقابل شهرخودرو به دنیای فوتبال برمی گردد

نمره فنی متوسط سردار آزمون در دیدار با اورال

مهدی طارمی این شکلی برای پورتو پنالتی گرفت

تعریف و تمجید سرمربی پورتو از طارمی

جواد نکونام با شماره‌ای عجیب در شب تلخ بازی بحرین

چرا استقلال شفاف نیست؟

آیا مجوز لیگ کشتی به قوت خود باقی می‌ماند؟

حضور دو اسنوکر باز ایرانی در مسابقات مسترز اروپا

بازی کردن کنار دیاباته لذتبخش است

من مهدی رحمتی هستم؛ یک سرمربی!

قاضی و مهربان علیه رکورد تاریخی ایران در آسیا

رقابت‌های تکواندو در سال 2020 لغو شد

نیکبخت: در فوتبال ایران باید دستت با دلال‌ها در یک کاسه باشد

برکناری یک مدیرعامل شکست خورده در نامه‌ای به فدراسیون فوتبال

نیمکت‌نشینی، تلنگر به نوراللهی!

گل‌محمدی: از اول هم با الدحیل بازی داشتیم نه بن‌عطیه!

نصف تیم ملی در نصف جهان!

پاگشای استقلال در آسیا/ زور شهرخودرو به الهلال نصفه و نیمه می‌رسد؟

اولین خرید لیگ برتری رضا مهاجری برای مس

قلی زاده: رک و ساده؛ همه چیز  فوق العاده

پرسپولیس منتظر یک نمایش عادی از خلیفه ابوبکر!

الدعیه: ای اف سی هوای ایرانی‌ها را دارد!

شاعرانه/ "تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی" از مولوی

تهدید فریدون مشیری برای خواندن «کوچه»

درس‌های مهم از «هنر خوب زندگی کردن» به روایت آندره موروآ

به بهانه بازپخش خانه سبز؛ سبد سبد ستاره

چرا برخی افراد به بادمجان آلرژی دارند؟

داستان آرامگاه رضاشاه که منفجر شد/ آمیزه‌ای از معماری سنتی و مدرن

اقدامات موثر شهرداری اردبیل در مدیریت پسماند تداوم یابد

پاکسازی جاده آبشار یاسوج از پسماند به مناسبت روز جهانی پاکسازی

اقدامات پیشگیری از طاعون نشخوارکنندگان در بوشهر انجام می‌شود

بازدید معاون سازمان محیط زیست به اتفاق اعضای کمیسیون کشاورزی مجلس از واحدهای صنعتی ملایر

مردم هنوز نمی‌دانند سینماها باز است!

بازی نعیمه نظام دوست و زیبا بروفه پانزده سال پیش در سریال ریحانه

زندگی‌های کودکان کار با طعم «شکلات تلخ»

چهره ها/ نظر بهرام رادان درباره اسب و سوارکاری

چهره ها/ روزبه نعمت اللهی و رنج و غصه چندساله

واکنش حامد بهداد بازیگر دل به تذکر درباره ماسک نزدنش

از «قطع ید» که حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

تأثیر خارق‌العاده استفاده از عینک در پیشگیری از ابتلا به کرونا

حدود 31 میلیون مبتلا به کرونا در جهان

«وای دل بی قرارم» را با صدای بهنام بانی بشنوید

آخرِ آخرین تابستان علی قمصری