آریا بانو

آخرين مطالب

مهسا علامیر: حقوق استادان گرایش‌های هنری در دانشگاه‌های ایران پایین است / اغلب طراحان لباس توان پرزنت آثارشان را ندارند گفتگو

  بزرگنمايي:

آریا بانو - عطیه پژم - مهسا علامیر طراح لباس و مدرس دانشگاه می‌گوید باید کاری کرد دانشجوها و جوان‌ترها پله به پله به بالا بروند و طوری شود که آمال و آرزوی آن‌ها این باشد که کارشان در جشنواره مد و لباس فجر نمایش داده شود.


سرویس مد و لباس هنرآنلاین: مهسا علامیر طراح لباس و مدرس حوزه طراحی پارچه و لباس سال‌هاست در این حوزه مشغول به فعالیت است.
او که از سال 84 تاکنون در دانشگاه‌ها تدریس می‌کند معتقد است سطح آموزش در دانشگاه‌ها سال‌به‌سال بیشتر افت می‌کند و از همین رو توان رقابت با فضای آکادمیک کشورهای خارجی در حوزه مد و لباس وجود ندارد.
مشروح گفت‌وگوی هنرآنلاین با مهسا علامیر را در ادامه بخوانید:
خانم علامیر، لطفاً در ابتدا از پیشینه حضورتان در عرصه مد و لباس بگویید.
من کارشناس ارشد طراحی پارچه و لباس از دانشگاه علم و فرهنگ و کارشناسی طراحی و دوخت از دانشگاه شریعتی هستم. معمولاً کسانی که به هنر علاقه‌مند هستند، از بچگی هنر در وجود آن‌ها است و من نیز به‌شدت علاقه‌مند به هنر بودم. زمانی که می‌خواستم انتخاب رشته کنم، آن موقع هنرستان‌ها باب میل پدر و مادرها نبود ولی باوجود مخالفت‌ها هنرستان را انتخاب کردم و تصمیم گرفتم تا جایی که می‌شود این کار را ادامه بدهم. زمانی که وارد این کار شدم هم دیدم طراحی پارچه و لباس انتها ندارد. کم‌کم شروع به تدریس و آموزش دادن کردم. یکی از دغدغه‌هایم این بود که بتوانم چیزهایی را که بلد هستم یاد بدهم. سال‌های بین 80 الی 82 و 83 در حین تحصیل در آموزشگاه‌های مختلف تدریس می‌کردم. بعد از طریق سازمان فنی و حرفه‌ای کارت مربی‌گری‌ام را گرفتم. آن زمان نیرو برای تدریس کردن در دانشگاه‌ها کم بود و به همین خاطر کم‌کم برای تدریس وارد دانشگاه شدم. من از سال 84 تاکنون در دانشگاه تدریس می‌کنم ولی دانشگاه چندان باب میل من نیست. سطح آموزش در دانشگاه‌ها سال‌به‌سال دارد افت می‌کند و از همین رو توان رقابت با فضای آکادمیک کشورهای خارجی در حوزه مد و لباس وجود ندارد. در دانشگاه‌های مختلفی نظیر دانشگاه علم و فرهنگ، کلاس‌های آزاد دانشگاه الزهرا (س) و علمی کاربردی‌های مختلف تدریس کرده‌ام. حتی آی‌دی کارت تدریس در دانشگاه‌های علمی کاربردی را هم گرفته‌ام. مدتی به‌صورت آزاد کار کردم و سعی داشتم در حالت شخصی‌دوزی، مزون‌دوزی و شرکت‌ها وارد بازار کار شوم ولی آن کار باروحیه من سازگار نبود و به همین خاطر سرخانه اصلی خودم که همان تدریس بود برگشتم. خودم را در این زمینه بیشتر مفید می‌دانم تا اینکه بخواهم وارد بازار کار شوم. بازار کار را دوست دارم ولی علاقه‌مند هستم که کارم را به‌صورت شخصی انجام بدهم.
در حال حاضر مشغول چه‌کاری هستید؟
در حال حاضر یک استودیو طراحی لباس‌دارم که سعی کرده‌ام تمام نواقصی که در دانشگاه می‌بینم بچه‌ها در آن زمینه مشکل‌دارند را برطرف کنم. ممکن است بچه‌ها در دانشگاه دوخت و دوز را بسیار خوب یاد بگیرند و شاید برای تدریس درس‌های تئوری استادهای بسیار خوبی در دانشگاه حضورداشته باشند اما بچه‌ها در زمینه اجرا و انتشار کارهایشان ضعف دارند. متأسفانه حقوق استادان گرایش‌های هنری در دانشگاه‌های ایران پایین است و از همین رو معمولاً کسانی که کاربلد هستند در دانشگاه تدریس نمی‌کنند. به‌ندرت می‌بینم واقعاً کسی باشد که بخواهد آن چیزی که تماماً بلد است را در اختیار دانشجویان دانشگاه بگذارد. همیشه به همکارانم می‌گویم چرا همه‌ چیزی که بلد هستید نمی‌گویید. البته بسیاری از استادان هستند که با خلوص نیت کار می‌کنند اما بازهم کسانی هستند که یا خودشان بلد نیستند یا نمی‌خواهد یاد بدهند.

اشاره کردید که فعالیت حرفه‌ای خود را از اوایل دهه 80 شروع کردید. شاید آن زمان مقوله طراحی مد و لباس چندان مطرح نبود و خروجی فعالیت کسانی که در این زمینه فعالیت می‌کردند دیده نمی‌شد. با توجه به اینکه طراحی مد و لباس در ایران دارد یک سیر صعودی را طی می‌کند ولی شما می‌گویید روند حرکتی دانشگاه‌ها سیر نزولی داشته است. تحلیل شما از این عدم تطابق چیست؟
ببینید، جشنواره‌هایی نظیر جشنواره مد و لباس فجر جایی برای دانشجویانی شده که فقط می‌خواهند خودشان را مطرح کنند. البته در یکی دو سال اخیر شاهد بوده‌ام از کسانی که حرفه‌ای‌تر هستند هم دعوت به شرکت می‌کنند. از آنجا که در دانشگاه حضور دارم، دانشجوی سال اولی به من می‌گوید ما چطور می‌توانیم در جشنواره شرکت کنیم؟ یعنی یک سیستم خاص وجود ندارد. حالا شاید بیایند کارها را انتخاب کنند ولی همین انتخاب کارها هم به نظرم سلیقه‌ای است. ابتدا باید سابقه کار و تجربه را بگذارند و بعد طرح انتخابی که بر اساس معیارهایشان هست انتخاب کنند ولی متأسفانه این‌ها را در نظر نمی‌گیرند. شاید کار کسی که یک سال است فعالیت می‌کند در جشنواره به نمایش گذاشته شود ولی کار کسی که سالیان سال است دارد کار می‌کند پس‌ زده شود. درواقع الک وجود ندارد که این‌ها را از هم تفکیک کند یا اصلاً جشنواره را به چند بخش افراد مبتدی، افرادی که فقط در بازار کاردارند کار می‌کنند و افرادی که در حیطه دانشگاهی فعال هستند تقسیم‌بندی کنند. حتی اگر بتوانند یک جایزه یا مسابقه‌ای برای کسانی که در بخش دانشگاه دارند فعالیت می‌کنند بگذارند هم خوب می‌شود. پایان‌نامه هیچ منبعی خوبی برای ما نیست که بگویم حتماً کسی که پایان‌نامه خوبی داشته، در دانشگاه هم کارهای خوبی انجام داده است چون اغلب افراد پایان‌نامه‌هایشان را به بیرون از دانشگاه سفارش می‌دهند و آن‌ها برایشان پایان‌نامه را می‌نویسند. اگر برای کسانی مثل من که مدرس دانشگاه هستند بخش جداگانه‌ای در نظر بگیرند بهتر است. دانشگاه‌ها باید به بچه‌ها ارائه کار را یاد بدهند. شاید دانشجویان در طراحی کردن قوی باشند اما ارائه‌شان واقعاً ضعیف است. ما وقتی طرح را می‌بینیم قشنگ است ولی بد دوخته می‌شوند یا عکس بدی از آن می‌گیرند. حتی اغلب طراحان پارچه و لباس نمی‌توانند آن را پرزنت کنند و به مرحله فروش برسانند.
ما یک جشنواره مد و لباس دانشجویی هم داریم که دانشکده شریعتی آن را برگزار می‌کند ولی از آنجا که جشنواره مد و لباس فجر یک برند است، اغلب افراد دوست دارند در این جشنواره شرکت کنند و یک رزومه برای خودشان داشته باشند.
من می‌گویم سیستمی بگذارند که اگر افراد به یک درجه‌ای رسیدند بتوانند در این جشنواره شرکت کنند. همیشه می‌گویم پله به پله بالا بیاییم. دانشجویی که می‌آید در جشنواره رتبه می‌آورد، فکر می‌کند دیگر به آخرش رسیده و به خودش غره می‌شود چون ما در ایران بالاتر از جشنواره مد و لباس فجر هیچ جشنواره دیگری نداریم. بنابراین آن دانشجو با خودش می‌گوید من که به این جایزه رسیدم، پس می‌توانم بروم برند بزنم و فروش خوبی داشته باشم. با این‌ حال پس از مدتی آن دانشجو سرخورده می‌شود. به‌نوعی دچار توهم می‌شود. می‌گویم کاری کنیم که دانشجوها و جوان‌ترها پله به پله به بالا بروند. درواقع طوری شود که آمال و آرزوی یک دانشجو این شود که کارش در جشنواره مد و لباس فجر نمایش داده شود. همین موضوع باعث پیشرفت مد و لباس ما می‌شود. آن‌قدر کارهای ضعیف در جشنواره‌ها دیده‌ام که اصلاً رغبت نکرده‌ام شرکت کنم. همه به من می‌گویند چرا در جشنواره‌ها شرکت نمی‌کنید؟ خیلی دوست دارم کارهایم دیده شوند و خودم شناخته‌شده‌تر شوم ولی بنا بر دلایلی در جشنواره‌ها شرکت نمی‌کنم. یکی از دلایلش این است که فکر می‌کنم شاید جشنواره‌ها کمی سفارشی شده باشند. نسبت به داوری‌ها اعتماد صددرصدی ندارم. گاهی می‌شنوم با سلیقه خودشان می‌خواهند یک نفر خاص را برنده اعلام کنند. به همین خاطر هیچ‌وقت ترجیحم نبوده است که در جشنواره‌ها شرکت کنم، در حالی‌ که خیلی دوست دارم کارهایم در جشنواره کشور خودم نمایش داده شود تا بتوانم مقایسه شوم.
اشاره کردید که استودیو طراحی لباس‌دارید. خودتان در این استودیو چه‌کارهایی انجام می‌دهید؟ با توجه به تجربیاتی که دارید، فکر می‌کنید اگر یک نفر بخواهد استودیو طراحی مد و لباس تأسیس کند باید چه‌کارهایی را انجام بدهد که بتواند در این بازار شلوغ و فضای رقابتی سری ازسرها دربیاورد و دیده شود؟
الآن تقریباً دو سال است که این فضا را برای خودم اختصاص داده‌ام. دوست داشتم یک فضای اختصاصی برای کارهای خودم داشته باشم چون تا چند سال قبل‌تر از آن مزون داشتم و در حیطه مزون موفق نبودم چون اصلاً با روحیاتم سازگار نبود. فضای هنری که برای خودم درست کردم، ابتدا در حد شاگردان خصوصی بود ولی کم‌کم دارم آن را گسترش می‌دهم و می‌خواهم با کمک یک تیم تمام آموزش‌های طراحی لباس را انجام بدهم. کم کم دارم تیم خودم را قوی می‌کنم. همان‌طور که گفتم بچه‌ها کمی در ارائه کارهایشان مشکل دارند، یعنی طرح‌شان زیبا و قشنگ است و حتی ممکن است بهترین دوخت و الگو هم انجام بدهند ولی نمی‌توانند عکس قشنگی از لباس بگیرند. دید هنری بچه‌های طراحی لباس مثل بچه‌های گرافیک قوی نیست. من در استودیوی خودم سعی کرده‌ام نقاط ضعفی که در دانشجویان خودم می‌بینم را رفع کنم. شاید کسی